„Dziewczynka, która zbierała gwiazdy” książka + audiobook + karty pracy – Wydawnictwo TUMILU

14/09/202614/09/2026 wNaszejBajce "Dziewczynka, akceptacja, Ewa Dahlig, która zbierała gwiazdy" - Wydawnictwo TUMILU, Marta Dahlig, miłość, polska ilustracja dla dzieci

Dziś książka, która z powodzeniem powinna być lekturą obowiązkową dla dzieci i rodziców! Wydawnictwo Tumilu po raz kolejny zachwyciło nas mądrą, wartościową, bardzo potrzebną historią, która dotyka serca.

Była sobie dziewczynka. Naprawdę niezwykła dziewczynka: bardzo utalentowana, sumienna i inteligentna. Zawsze najlepsza. Zdobywała najwyższe noty, pierwsze miejsca w konkursach, kolejne nagrody za osiągnięcia, dumnie pobłyskujące w zeszytach szóstki i pochwały z ust nauczycieli. Uwielbiała rywalizację i doskonale wiedziała, jak wiele radości sprawiają rodzicom jej sukcesy.

Mama i tata byli z niej naprawdę dumni. Mieli przecież córkę, która świetnie sobie radziła, była odpowiedzialna i zawsze można było na niej polegać. Nie dostrzegali jednak, jak wielkim ciężarem stawały się dla niej kolejne oczekiwania. Dziewczynka coraz częściej zastanawiała się, czy rodzice nadal kochaliby ją tak samo, gdyby coś jej nie wyszło. A skoro tak – nie mogła przecież pozwolić sobie na błędy.

Nadszedł koniec roku, a wraz z nim rozdanie ostatnich nagród. I tym razem dziewczynka zebrała wszystkie możliwe wyróżnienia – za wybitne osiągnięcia w nauce i sporcie, a nawet za pomoc kolegom i koleżankom. Mimo to zamiast wymarzonych wakacji z rodzicami nad morzem czekał ją wyjazd do dziadka. Pewnie nawet go nie pozna, tak dawno u niego nie była! I choć okolica jest piękna, a dom otacza mnóstwo drzew, spokojny ogród, dziewczynka wie, że będzie się tu nudzić. Nie podziela bowiem największej z pasji dziadka.

Dziadek zajmuje się sztuką. Rozstawia sztalugi w ogrodzie, maluje i korzysta z pięknej, letniej pogody. Dziewczynka nie przepada jednak za rysowaniem. To jedna z nielicznych rzeczy, które niezbyt dobrze jej wychodzą, dlatego zdecydowanie go unika. Z tego też powodu nie przepada za plastyką.

Pewnego dnia, wysłana przez dziadka na strych po pędzle, trafia na drzwi, za którymi kryje się coś niezwykłego – przepiękny gad, gwiezdny stróż o imieniu Wężogon. Fantastyczny stwór od stu lat pilnuje złotych jaj. Jedno z nich postanawia podarować dziewczynce, ostrzegając ją, że musi o nie dbać i regularnie karmić je światłem. Jajo zaczyna błyskać za każdym razem, gdy dziewczynka otrzymuje pochwałę.

Brzmi wspaniale, prawda? W końcu pochwały i nagrody to coś, co zna doskonale. Szybko okazuje się jednak, że jajo jest ciężkie, a zdobywanie kolejnych powodów do zachwytu wcale nie jest takie proste. Dziewczynka wyrusza więc w niezwykłą, momentami trudną podróż, podczas której będzie musiała zmierzyć się z tym, co do tej pory próbowała ukryć – ze strachem przed porażką, zmęczeniem, własnymi ograniczeniami i przekonaniem, że tylko sukces czyni ją wartościową.

„Dziewczynka, która zbierała gwiazdy” to piękna opowieść o tym, jak łatwo można uwierzyć, że na miłość i uznanie trzeba sobie zasłużyć. Pokazuje, że błędy i pomyłki są częścią naszej historii, a życie wcale nie musi być perfekcyjne, żeby było dobre i prawdziwe.

Książka pokazuje dziecku, a zresztą nie tylko jemu, bo przecież dotyczy to nas wszystkich – że życie daje nam przyzwolenie na bycie po prostu sobą. Można być „zwykłym”, można czegoś nie umieć, czegoś nie lubić, można się zmęczyć, przestraszyć i poprosić o pomoc. Nie trzeba być cały czas pilnym, silnym i najlepszym. Nie trzeba też ukrywać własnych słabości tylko po to, by sprostać oczekiwaniom innych. Nie warto porównywać się z innymi, a nowych rzeczy dobrze jest próbować mimo strachu przed porażką i obaw, że nie wypadniemy najlepiej. Jest to szczególnie ważne w dzisiejszych czasach, gdy media coraz częściej narzucają nam niedoścignione ideały, a szkoły, zamiast być miejscem przyjaznej rywalizacji, wsparcia i radości z nauki, coraz częściej zamieniają się w wyścigi szczurów.

To jednak nie jest książka wyłącznie dla dzieci. Myślę, że warto, aby przeczytali ją również rodzice. Czasami dumę z osiągnięć dziecka łatwo pomylić z dostrzeganiem jego prawdziwych potrzeb. Dziecko może świetnie sobie radzić, zdobywać nagrody i sprawiać wrażenie niezwykle samodzielnego, a jednocześnie w środku bardzo mocno bać się, że jeśli przestanie być najlepsze, przestanie być wystarczające.

Nie utykajmy więc w pętli kolejnych pochwał. Zatrzymajmy się i skupmy na tym, jakie naprawdę jest nasze dziecko. Potraktujmy tę książkę jako pretekst do rozmowy o jego marzeniach, obawach i potrzebach. Poświęcajmy mu czas i nie zostawiajmy go samego z ciężarem własnych oczekiwań. Wartość dziecka nie mieści się przecież w ocenach, medalach ani pochwałach. Czasem największą odwagą jest pozwolić sobie na niedoskonałość i odkryć, z jak wielką ulgą może się to wiązać.

To kolejna wyjątkowa pozycja od wspaniałego, rodzinnego wydawnictwa Tumilu, która zagościła na naszej półce. Ich książki polecamy na blogu już od kilku lat i zdecydowanie są tego warte.

Zawsze urzekała nas idea wydawnictwa, w którym mama, pani Ewa, odpowiada za słowa, a córka, pani Marta – za ilustracje i całą oprawę książek. W „Dziewczynce, która zbierała gwiazdy” historia została napisana wierszem, dzięki czemu czyta się ją niezwykle płynnie, a rytmiczność tekstu błyskawicznie prowadzi nas przez kolejne etapy przygody dziewczynki.

Nie sposób nie wspomnieć również o ilustracjach! Pełne koloru i ciepła, zachwycają nas przy odkrywaniu każdej kolejnej strony. Całość została wydana z ogromną dbałością o szczegóły, na porządnym papierze, który aż chce się wziąć do rąk. Dla takich wartościowych, starannie przygotowanych i tworzonych z sercem oraz empatią książek istnieje nasz blog. „Dziewczynka, która zbierała gwiazdy” jest mądrą, bezpieczną i empatyczną opowieścią, która na długo Was zachwyci, ciesząc zarówno oczy, jak i serce.

Gorąco polecamy tę książkę każdej dziewczynce, ale również każdemu chłopcu, który czuje, że musi być najlepszy, boi się pomyłek albo zbyt wiele od siebie wymaga. To piękna historia, która może przynieść ulgę i przypomnieć, że nie musisz bez przerwy błyszczeć, żeby być kimś wyjątkowym.